Rozdział: 1

-Do kogo ty mówisz?-usłyszałam mamę siedzącą obok mnie na siedzeniu.
-Hę?-zapytała ponownie
-A co, nie, tak...
-Co ty mówisz dziecko?!-powiedziała do mnie cichym, rozbawionym tonem.
-Aj nic...
-Rozmawiałaś przez sen?-uśmiechnęła się do mnie. Niestety, gadałam przez sen. Za pewne mama musiała słyszeć wszystkie moje tajemnice. Uśmiechnęłam się pod nosem. No tak byłam w samolocie do Londynu. Ehh...Przez tę pracę mamusi musiałyśmy ruszać się z Polski. I to w ferie zimowe! Tragedia... Jak ja nie lubiłam ruszać tyłka nigdzie, po za tymi miejscami, w których do tej pory byłam... Zostawiłam przy..koleżanki. Byłam nieśmiała i miałam charakter, dzięki któremu szybko poznawałam znajomości, lecz nie miałam szczęścia w dobieraniu ich. Większość to dziewczyny, które tylko jeżeli ich psiapsióła się nie ruszała, w tedy dopiero byłam ja. Chociaż miałam znajome z bloku, z którymi najbardziej się lubiłam, to jednak nie czułam tej prawdziwej przyjaźni. Z dużym naciskiem na prawdziwej. A właśnie, wracając do tematu przeprowadzki. Mama pracowała jako lekarz pediatra. Powiedzieli jej, żeby jechała(poprawka)leciała do Londynu, bo tak będzie więcej zarabiać no, a nam to było potrzebne. Z resztą kochałam zawód mojej mamy. Czasem mnie ze sobą zabierała. Lubiłam te małe dzieci. Zawsze dzieliłam entuzjazm do pociech, mój ojciec też lecz długo się tym nie nacieszył. Zawsze miał dobre serce..dobre lecz słabe...Była zima, zachorowałam, miałam 4 latka. Mama mówiła, że miałam małe szanse na przeżycie, z każdym dniem coraz gorzej. W końcu tato dowiedział się, że mogę nie dożyć następnego dnia..w tedy tato zbladł, podszedł do mnie, przytulił mnie i powiedział, żebym była silna i jeśli coś by się stało, mam się nie poddawać. Dodał jeszcze, że zawsze będzie mnie kochał, wyszedł i nagle on upadł, a wszyscy się zbiegli. Tato dostał zawału serca, to on nie przeżył,a ja zebrałam w sobie siły, wstałam z łóżeczka i podsłuchałam rozmowy mamy z lekarzem:
-Nie da się nic zrobić, on nie żyje. W tedy mnie ujrzeli, stali zdziwieni, podeszłam do mamy mówiąc:
-Mamusiu ulozi zie. Bezie dobzie. Mama się uśmiechnęła, przytuliła mnie do siebie. A jednak następnego dnia powiedzieli, że mój stan znacznie się polepszył i, że mnie wypuszczą za kilka dni. Akurat byłam na pogrzebie taty. Mama starała się przychodzić często na jego grób. Mieliśmy mnóstwo pięknych zdjęć z tatusiem. A teraz... Czy tato mógłby się domyślić, że jego córeczka Emilka, za 13 lat poleci do Londynu. Oczywiście nie obyło się bez komentarzy na osiedlu. Plotkary, wszędzie plotkary... Kilka minut i całe osiedle wiedziało. No cóż poczta dalej, jak mówił mój ojciec.
-Zaraz mamo! Nie mamy komputera!-wykrzyknęłam tak głośno, że niektórzy zaczęli się oglądać co za wariatka wrzeszczy. Z resztą zrobiłabym to samo.
-Jak miałyśmy wziąć komputer stacjonarny?-moja mama zawsze miała głowę na karku, szybko odpowiadając-na miejscu kupimy wszystkie potrzebne rzeczy takiego typu. Zapomniałam. Wszystko już tam było, tak jak chciałam. Moja dawna znajoma mieszka w Londynie, wraz ze swoją mamą. Ona nazywała się Ania, a jej mama Katarzyna. Ładne imiona. Znałyśmy się długo, więc powiedziały, że zrobią nam niespodziankę z mieszkaniem i resztą,np. ogrodem, meblami itd...
Po długim czasie zamyślenia oraz za pewne spania, mama mnie ocknęła, że jesteśmy na miejscu. Jaki tłok! Gdybym nawet krzyczała przez mikrofon, to nie wiem, czy by ktoś coś słyszał w tym gwarze. Miałam niezłe poczucie humoru. Z resztą.. Z wierzchu twarda jak stal, w środku mała dziewczynka potrzebująca pomocy, łagodna i wrażliwa.
Szłyśmy tak z mamą przez tłumy wreszcie widząc światło. Uhh. W końcu rześkie poranne powietrze. Było jeszcze ciemno, a do tego..! Szok! Tak nie było śniegu. No bez jaj...Nie zauważyłam wychodząć z samolotu. Spoczko. Mama poszła zamówić taksówkę, gdy ja ciągnęłam swój ogromny bagaż. No kurde! Mama mówi, że będzie 1 wolna za ponad 30 minut. Masakra. Poszłyśmy do pobliskiej kawiarni, aby jakoś spędzić czas. W Londynie była już 8, a więc zaraz taksówka ma przyjechać. Zapłaciłyśmy i wyszłyśmy. Moja mama świetnie znała angielski, co ja po niej odziedziczyłam. Z resztą po tacie również. Było chłodno. Zaczęłyśmy iść w stronę postoju TAXI. Zapatrzyłam się w ziemię i prawie nieprzytomna(cooo, byłam zmęczona)szłam i.... Wpadłam na jakiegoś chłopaka. Był pięknie ubrany i miał czapkę jak reszta, jednak mnie olśniło. Tak, to był on to chłopak z tego boysbandu....
__________________________________________
Mam nadzieję, że się spodobało. Może komentarz, żebym wiedziała, że ktoś to w ogóle czyta? :)